Check-in

Check-in to krótka, zaplanowana w harmonogramie weryfikacja podczas zdjęć, podczas której wszystkie zaangażowane osoby potwierdzają, że nadal wyrażają zgodę na kolejny krok oraz czują się fizycznie i emocjonalnie zdolne do dalszej pracy. Zwykle trwa mniej niż minutę, a na dobrze prowadzonych planach jest równie oczywistym elementem przebiegu pracy jak ustawianie światła.

Na planie tego określenia używa się również w odniesieniu do rejestracji po przybyciu, kiedy sprawdzane są dokument tożsamości i pozostałe dokumenty. W kontekście bezpieczeństwa chodzi jednak o weryfikację przeprowadzaną podczas pracy.

Kiedy zadawane jest pytanie

Stałe momenty sprawiają, że check-in jest niezawodny. Zwykle przeprowadza się go:

• przed każdym nowym ustawieniem lub ujęciem,
• po przerwie, na przykład na światło, charakteryzację lub kwestie techniczne,
• gdy coś zmienia się w zaplanowanym przebiegu,
• po fizycznie wymagających fragmentach oraz przed ostatnią sceną danego dnia.

Dodatkowo każda osoba może w dowolnym momencie poprosić o check-in, jeśli ma wątpliwości.

Jak brzmi check-in

Pytanie jest krótkie i konkretne: Następny będzie ten fragment, czy to ci odpowiada? Potrzebujesz przerwy? Pomocna jest skala odpowiedzi, która nie wymaga dodatkowych wyjaśnień, na przykład kod sygnalizacji świetlnej. Zielony oznacza kontynuację, żółty — zwolnienie tempa lub krótką rozmowę, a czerwony — stop.

Pytanie zadaje się bezpośrednio i pojedynczo, a nie do całej grupy. Wspólne „wszyscy okej?” zadane całemu zespołowi wywołuje presję grupową, natomiast kontakt wzrokowy z osobą kontaktową — nie.

Kto pyta

Na profesjonalnych planach zajmuje się tym wyznaczona osoba, która jednocześnie nie pełni funkcji reżysera: osoba kontaktowa, Intimacy Coordinator albo osoba z ekipy kierownictwa produkcji. Rozdzielenie tych ról jest ważne, ponieważ reżyseria jest zainteresowana kontynuowaniem zdjęć. Niezależnie od tego osoby biorące udział w scenie również sprawdzają wzajemnie swój stan.

W małych produkcjach, w których uczestniczy niewiele osób, ten podział czasami nie występuje. W takiej sytuacji należy wcześniej ustalić, kto zadaje pytanie, a odpowiedź „żółty” lub „czerwony” musi być potraktowana równie poważnie jak na dużym planie.

Czym check-in różni się od safewordu i listy granic

Lista tak-nie-może ustala przed zdjęciami, co w ogóle wchodzi w grę. Safeword natychmiast przerywa działanie, kiedy coś przestaje być możliwe. Check-in znajduje się pomiędzy nimi: wychwytuje wahanie i niepewność, zanim konieczne będzie przerwanie. Zwłaszcza osoby początkujące często nie mają odwagi użyć słowa stop, ale szczerze odpowiadają na bezpośrednie pytanie.

Na co możesz zwrócić uwagę

Podczas rozmowy wstępnej zapytaj, czy i kiedy przewidziane są check-iny oraz kto je przeprowadza. Jeśli nie uzyskasz odpowiedzi, możesz domagać się tego dla własnego poczucia bezpieczeństwa. Odpowiadaj szczerze, nawet jeśli zespół czeka: żółty kosztuje dwie minuty, a zignorowany dyskomfort może obciążyć cały dzień zdjęciowy.

Zwróć też uwagę na to, jak reaguje się na wahanie. Jeśli traktuje się je jako informację, system działa. Jeśli jest zagadywane lub zbywane presją czasu, check-in jest tylko fasadą. To należy omówić podczas debriefingu oraz przekazać w informacji zwrotnej agencji.